I don't need love, I am Love, you need me.
Hindi siya ang ideal man ko. Siguro dala na rin dahil sa mga nababasa ko kaya tumatayog sa standards yung pagtingin ko sa isang lalaki. Hindi siya yung tipong pasweet na minu-minuto ay sasabog ang pantog mo sa sobrang kilig. Hindi siya yung tipong mahilig sa surpresa. Hindi siya yung todo effort. Hindi siya yung tipong showy. Hindi siya yung tipong kagaya ng mga fictional characters na kinahumalingan ko na marunong tumayming sa lahat ng bagay. Pero napamahal ako sa ugali niya. Napamahal ako sa kung paano siya makitungo sa paligid niya. Napamahal ako sa kung paano niya tinitingnan ang mga magaganda at hindi kaaya-ayang nangyayari sa buhay niya. Napamahal ako sa kung sino siya at ano siya. Solved na ako sa kung paano niya pinapakita sa akin yung pagmamamahal niya. Kung ikukumpara sa mga kathang-isip na lalaking nagustuhan ko sa mga librong binabasa ko, alam kong walang wala siya sa kanila pero mahal ko siya. Sapat na sa akin yung pinapakita niyang sweetness maipadama lang sa akin kung gaano niya ko kamahal. Sapat na sa akin yung prinsipyo niyang hindi kailangang ipakita in public ang sweetness ng dalawang tao sa pamamagitan ng paghalik o kung ano pa man para ipakita sa lahat kung gaano mo siya kamahal. Sapat na siya sa akin. Hindi siya yung ideal man ko pero siya ang gusto kong makasama sa araw-araw na buhay ko hanggang sa pagtanda ko.
Hindi siya ang ideal girl ko. Simple lang naman kasi ang gusto ko. Tamang mahinhin, tamang pormal, tamang marunong magluto, mag-asikaso, tamang maalalahanin, tamang masarap kausap at sige, nandun na din ako sa itsura. At aaminin kong nagpapatansya ako sa mga babaeng kagaya ng nasa magazines. Pero hindi ako naiinlove sa mga ganung babae. Hanggang sa nakilala ko siya. May mga katangiang wala siya sa kung ano ang ideal girl ko. May katangian siyang minsan naaasar ako. Pero napamahal ako sa kanya. Oo minsan naaasar ako sa pagiging madaldal niya, minsan naaasar ako sa patweetums niya, minsan naaasar ako sa mga pasweet at paglalambing niya sa akin in public pero sa kaibuturan ko, alam kong masaya ako sa ginagawa niya, alam kong hahanap-hanapin ko yun pag di niya ginagawa. Siya lang ata ang babaeng nagagawa akong pasayahin lalo na sa oras na wala ako sa mood, na may problema ako o down ako. Siya yung babaeng handang maging available kahit gaano pa siya kabusy. Hindi siya ubod ng ganda o ubod ng sexy gaya ng mga nasa magazines pero siya ang pinakamagandang babae sa mga mata ko liban sa nanay ko. Hindi ideal ang ugali niya pero naiintindihan ko yun dahil gaya niya, hindi rin ako perpekto pero malugod at buong puso niya akong minahal. Sapat na siya sa akin. Hindi siya yung ideal girl ko pero siya ang babaeng gusto kong ihatid sa altar at iharap sa Diyos.


Hindi siya ang ideal man ko. Siguro dala na rin dahil sa mga nababasa ko kaya tumatayog sa standards yung pagtingin ko sa isang lalaki. Hindi siya yung tipong pasweet na minu-minuto ay sasabog ang pantog mo sa sobrang kilig. Hindi siya yung tipong mahilig sa surpresa. Hindi siya yung todo effort. Hindi siya yung tipong showy. Hindi siya yung tipong kagaya ng mga fictional characters na kinahumalingan ko na marunong tumayming sa lahat ng bagay. Pero napamahal ako sa ugali niya. Napamahal ako sa kung paano siya makitungo sa paligid niya. Napamahal ako sa kung paano niya tinitingnan ang mga magaganda at hindi kaaya-ayang nangyayari sa buhay niya. Napamahal ako sa kung sino siya at ano siya. Solved na ako sa kung paano niya pinapakita sa akin yung pagmamamahal niya. Kung ikukumpara sa mga kathang-isip na lalaking nagustuhan ko sa mga librong binabasa ko, alam kong walang wala siya sa kanila pero mahal ko siya. Sapat na sa akin yung pinapakita niyang sweetness maipadama lang sa akin kung gaano niya ko kamahal. Sapat na sa akin yung prinsipyo niyang hindi kailangang ipakita in public ang sweetness ng dalawang tao sa pamamagitan ng paghalik o kung ano pa man para ipakita sa lahat kung gaano mo siya kamahal. Sapat na siya sa akin. Hindi siya yung ideal man ko pero siya ang gusto kong makasama sa araw-araw na buhay ko hanggang sa pagtanda ko.

Hindi siya ang ideal girl ko. Simple lang naman kasi ang gusto ko. Tamang mahinhin, tamang pormal, tamang marunong magluto, mag-asikaso, tamang maalalahanin, tamang masarap kausap at sige, nandun na din ako sa itsura. At aaminin kong nagpapatansya ako sa mga babaeng kagaya ng nasa magazines. Pero hindi ako naiinlove sa mga ganung babae. Hanggang sa nakilala ko siya. May mga katangiang wala siya sa kung ano ang ideal girl ko. May katangian siyang minsan naaasar ako. Pero napamahal ako sa kanya. Oo minsan naaasar ako sa pagiging madaldal niya, minsan naaasar ako sa patweetums niya, minsan naaasar ako sa mga pasweet at paglalambing niya sa akin in public pero sa kaibuturan ko, alam kong masaya ako sa ginagawa niya, alam kong hahanap-hanapin ko yun pag di niya ginagawa. Siya lang ata ang babaeng nagagawa akong pasayahin lalo na sa oras na wala ako sa mood, na may problema ako o down ako. Siya yung babaeng handang maging available kahit gaano pa siya kabusy. Hindi siya ubod ng ganda o ubod ng sexy gaya ng mga nasa magazines pero siya ang pinakamagandang babae sa mga mata ko liban sa nanay ko. Hindi ideal ang ugali niya pero naiintindihan ko yun dahil gaya niya, hindi rin ako perpekto pero malugod at buong puso niya akong minahal. Sapat na siya sa akin. Hindi siya yung ideal girl ko pero siya ang babaeng gusto kong ihatid sa altar at iharap sa Diyos.

 
6 days ago —245 notes

She was too hurt
enough that she forgot
how the feeling of being hurt
feels like.

 
2 weeks ago —153 notes

Maybe this is how I will love you; I’d walk not minding the losing faith circulating all throughout my system instead I’d intact the tiny pieces left just so I could use them along with the little strength I have in my feet whilst standing under my umbrella even if you are being a raging storm or a vehement thunder, I’d chase you, I will visit all your corners, witness all your lightning, I will love all of you even if somehow in no minute I know I’d be dead by your violence and cruelty but quitting won’t be an option since I understand and I will always understand, I’ll be just there, I’d still go and walk and be with you, by all means, because I deserve your flawed being, I’ll face all the bullets and bullshits for being scarred because of you meant a lot to me, that though it hurt big time, and that people around us pitied me because they thought I don’t deserve them, I’d still choose you because it’s you, it’s your fragment, it’s your fragile self, it’s part of you, and by all means I won’t stop choosing you, yeah, maybe this is how I will love you; I won’t stop loving you like how I would like this shit to not stop, I won’t use period because we’re not like a period, I don’t like us to end, we’re a semicolon instead, you are a part of me and I am a part of you but unlike semicolon, I couldn’t stand if without you;
—maybe this is how I will love you | msshearty
 
2 weeks ago —251 notes

"Love is the condition in which the happiness of another person is essential to your own."


"Love is the condition in which the happiness of another person is essential to your own."

(Source: msshearty)

 
2 weeks ago —1699 notes

I want you to want me. I want you to take care of my body when demons seem to be like weeds I didn’t even planted in my own garden. I want you to capture my every state and treasure them as if it will not happen ever again. I want you to be afraid of losing me as the way I fear of losing you. I want you to not blame me for having trust issues and social difficulties. I want you to understand why I often times push good people away because you knew I’m just scared they’ll turn into evil ones. I want you to be an open container that I won’t be sorry and feel intimidated every time I fill my secrets in it. I want you to be like my ear that will listen to all of my hideous thoughts without judging any of them. I want you to tell me how amazing I am for being stronger after having fucked up thoughts and for over thinking things most of the time. I want you to scold me when I’m being an unreasonable bitch and you’ll tell me I’m better than that without walking away afterwards because the latter will be a total ache for the both of us. I want you to tell me your i love you’s through your deeds, in between your choice of cheesy songs and corny jokes and even when I’m asleep. I want you to notice the struggles in my eyes every time there’s a civil war between my heart and my mind without even telling that there was. I want you to annoyingly ask me what is my problem until I spill them out. I want you to let me cry like a baby by your comforting words and soothing laughter because you know it will be just a story in future time. I want you to not let me drink too much coffee and soda and cry too much over undeserving people because you know it will only bring no good to me but you’ll allow me every time I needed them badly. I want you to listen to my I’m okay’s without telling me that you know I’m not because you know I’m lying and you know it is my way of calming myself and you’ll just patiently wait until I say that I’m not. I want you to read my writings and acknowledge the way I use metaphors and adjectives. I want you to congratulate me for channeling my sad thoughts and frustrations into stories and writings. I want you to respect me the way you respect your mother. I want you to get angry every time I wear short shorts because you’re afraid enough that somebody will notice the things you have noticed to me but you’ll just let me wear those anyway because at the back of your mind you know that I am yours. I want you to still see my body as wonderland even after you saw how scarred it was. I want you to not get tired of loving me. I want you to know that I’m not demanding you to be perfect because you’re not and will never be. I want you to be there after all of the thunderstorms I have let you to witness. I want you to treat them as privilege because you know there is only a handful of people got to see them. I want you to be my best friend as I will wait until God will end my existence. I want you to not run away if without me. I want you to be there for me. Just be there for me.

(Source: msshearty)

 
2 weeks ago —1175 notes

"How can you forget someone who gave you so much to remember?"

+

"How can you forget someone who gave you so much to remember?"

(Source: msshearty)


3 weeks ago —116 notes

i love you.
and you love me too.
happy, yeah.
but everything
was just temporary.
sad, yeah.

sad.

(Source: msshearty)


3 weeks ago —49 notes

“Nakamove on ka na ba sa kanya?”
Ang sarap sabihing oo. Ang sarap sabihing sana. Pero kahit maglokohan kami ng sarili ko, alam kong hindi at alam kong siya pa rin. Alam kong kapag nag-iisa nalang ako, niyayakap kaagad ako ng mga memorya niyang pinipilit kong burahin sa isipan ko. Mga alaalang akala ko habambuhay na makakapagpasaya sa akin pero yun pala ay isa sa mga bagay na gustong gusto kong burahin dahil inuunti unti ang pagpatay sa akin. Oo at madami siyang nagawang mali sa akin. Oo at mas mahal ko siya kaysa siya sa akin. Oo at labis labis akong nasaktan nang dahil sa kanya at nararapat na wag ko nang lingunin ang nakaraan at ibaon nalang sa limot ang lahat pero hindi. Hindi ganun kadali ang lahat. Nakakamatay mag move on lalo na’t bawat lingon mo, bawat tugtog na napapakinggan mo, bawat lugar na napupuntahan mo, bawat bagay na nahahawakan mo, siya at siya lang ang naalala mo. Pinipilit mo namang ibaling sa ibang bagay ang atensyon mo pero ang lakas ng kapit at lahat bumabalik patungo sa kanya. Paano ako makakalimot niyan? Ang sarap sabihing oo nakamove on na ako. Oo, nakalimutan ko na siya. Oo, buo na ulit ako. Oo, hindi na ako apektado. Oo at sa wakas ay malaya na ako. Siguro masarap sa pakiramdam na sa wakas ay bumitaw na rin ako. Pero hindi. Alam kong nakatali pa rin ako sa kanya. Alam kong siya pa rin. Alam kong hindi pa ko nakakawala. Pero sana nga, sana nga nakamove on na lang ako kasi ang sakit sakit na po. Ang sakit sakit na.


“Nakamove on ka na ba sa kanya?”

Ang sarap sabihing oo. Ang sarap sabihing sana. Pero kahit maglokohan kami ng sarili ko, alam kong hindi at alam kong siya pa rin. Alam kong kapag nag-iisa nalang ako, niyayakap kaagad ako ng mga memorya niyang pinipilit kong burahin sa isipan ko. Mga alaalang akala ko habambuhay na makakapagpasaya sa akin pero yun pala ay isa sa mga bagay na gustong gusto kong burahin dahil inuunti unti ang pagpatay sa akin. Oo at madami siyang nagawang mali sa akin. Oo at mas mahal ko siya kaysa siya sa akin. Oo at labis labis akong nasaktan nang dahil sa kanya at nararapat na wag ko nang lingunin ang nakaraan at ibaon nalang sa limot ang lahat pero hindi. Hindi ganun kadali ang lahat. Nakakamatay mag move on lalo na’t bawat lingon mo, bawat tugtog na napapakinggan mo, bawat lugar na napupuntahan mo, bawat bagay na nahahawakan mo, siya at siya lang ang naalala mo. Pinipilit mo namang ibaling sa ibang bagay ang atensyon mo pero ang lakas ng kapit at lahat bumabalik patungo sa kanya. Paano ako makakalimot niyan? Ang sarap sabihing oo nakamove on na ako. Oo, nakalimutan ko na siya. Oo, buo na ulit ako. Oo, hindi na ako apektado. Oo at sa wakas ay malaya na ako. Siguro masarap sa pakiramdam na sa wakas ay bumitaw na rin ako. Pero hindi. Alam kong nakatali pa rin ako sa kanya. Alam kong siya pa rin. Alam kong hindi pa ko nakakawala. Pero sana nga, sana nga nakamove on na lang ako kasi ang sakit sakit na po. Ang sakit sakit na.

(Source: msshearty)

 
4 weeks ago —324 notes


Cheat List to Make Happy Happen, mh.

 
1 month ago —1164 notes

“Itong nararamdaman ko sayo, di ko to sinasadya. Kung pwede nga lang hilahin tong feelings na ‘to paalis sa katawan ko eh gagawin ko. Ayaw kong magpahipokrita at sabihing okay lang sa akin magmahal nang hindi naman minamahal pabalik kasi alam kong hindi yun okay. Masakit eh, masakit. Kahit sino ang tatanungin, masakit. At walang band-aid ang makakapaghilom ng sakit na yun kundi siguro ang pagtanggap. Pero patawad pero kahit yung pagtanggap na sinasabi ko eh sa ngayo’y di ko pa magagawa.

Para bagang nakalubog yung kalahati ng katawan ko sa putikan at hindi ko magawang tulungan ang sarili kong ihaon kahit gustuhin ko man. Baka nga tutulungan mo ko pero alam ko, alam mo, alam nating dalawa na iiwan mo rin ako sa bandang huli, kasi nga di mo ko mahal. Hindi naman ako bitter. Kahit papaano eh nakikita ko naman yung realidad ko, realidad na hindi mo ko kayang mahalin. Pero parang tanga eh no? Parang tangang sinipa ko pa rin yung bola papunta sayo kahit alam kong di mo yun sisipain pabalik sa akin. Alam kong ako rin mismo ang tatakbo at kukuha sa bolang sinipa ko.

Itong pagmamahal kong to para sayo, alam kong walang babalik sa akin. Tumaya ako kahit alam kong di ako mananalo. Lumusong ako kahit alam kong talo lang din ako. Ewan ko ba. Hindi ko naman to ginustong maramdaman eh. Kung pwede lang mamili ng taong mamahalin, pipiliin ko yung taong sigurado akong mamahalin din ako pabalik pero hindi eh. Yung pangkaibigang tingin ko sayo eh isang araw nagising nalang ako’t bigla nalang nagbago. Hindi na ganun ang tingin ko sayo. Hindi na pangkaibigan. Biglang humigit na doon. Siguro kung hindi lang nakakatangang gawin yung pagmamakaawang mahalin mo rin ako eh baka ginawa ko na rin.

Pinipilit ko namang tanggapin. Pinipilit ko namang lunukin yung katotohanan. Pinipilit ko namang ibalik sa dati. Pinipilit kong imulat yung mata kong wala talaga akong pag-asa sayo. Pinipilit ko namang isipin na hanggang pangkaibigan na lang tayo. Pero heto ako. Heto ako nagmamahal pa rin sayo. Heto ako naghihintay pa rin, nagbabaka sakali pa rin, na isang araw, sa pag-ikot ng mundo, hindi lang tayo sa panaginip ko pwede, hindi lang sa pantasya ko pwede mo kong mahalin, kundi sa realidad din. Sana, kahit isang araw lang, panain din ni kupido ang puso mo at mahalin rin ako pabalik.”

Dahil Tanga Ka #5, "Mahal Kita Kahit One-Sided."

(Source: msshearty)

 
1 month ago —189 notes

Yung puntong napapagod ka na. Hindi sa tamad ka o nagtatamad-tamaran ka, pero minsan talaga eh magugulat ka nalang dahil nakatayo ka na pala doon sa puntong parang lahat na lang ng ginagawa mo eh nakakapagod na, hindi lang nakakapagod kundi pakiramdam mo rin parang napakapointless na, insignificant at ni isang katiting ng purpose eh wala kang makita, yung parang wala kang mahuhuthot na sense of fulfillment, ni hindi lang para sayo kundi para na rin sa ibang tao, yung parang busy ang lahat tapos ikaw, lutang at walang ibang naglalaro sa isipan mo kundi yung pagod tapos mapapasabi ka na lang na nakakapagod na, ayoko na at kahit humigop ka ng maraming hangin at bumuntong hininga ng paulit ulit eh hindi pa rin nawawala yung pagod mo, ni pahinga o pagtulog ng ilang oras eh hindi pa rin nakakawala ng pagod mo, kasi nga pagod ka na.

Siguro kasi nandun ka na rin sa puntong di ka na masaya. Siguro kasi wala ng bago. Siguro kasi lahat na lang paulit ulit. Siguro kasi nag uumapaw na yung batya ng pasensya mong mahalin lahat ng ginagawa mo. Siguro kasi nagigising ka sa umaga at ihaharap mo ang sarili mo sa salamin at susubukan mong ngumiti pero sa likod pa rin ng ngiting yun eh alam mong may nakakubling lungkot at pagod. Gusto mo mang alisin yung pakiramdam na yun pero sa bawat subok mo naman eh palyado ka lage, tipong lalo mo lang nararamdaman yung bigat sa puso mo, tipong lalo ka lang napapagod. Pero ayaw mo. Ayaw mong patulan yung pakiramdam kasi maraming madadamay, kasi alam mong pag sumobra na, mahirap nang gamutin. Pero paano nga ba? Paano mo nga ba maibabalik yung sigla mo kung maski paghanap ng magandang rason sa mga ginagawa mo eh wala ka ng makuha.

Kaya parang ayaw mo na. Kaya parang gusto mong sumuko na lang. Na kahit alam mo yung gabundok ng problemang sinuot mo at sa lahat ng napagdaanan mo eh nawalan ka na ng pakialam na isipin yun dahil pagod ka na nga. Sawang sawa ka na. Kasi paulit ulit nalang. Ano pa nga ba? Hindi ka na masaya. Pero naiisip mo, kung susuko ka, sasaya ba sila? Silang mga tao na nasa paligid mo? Silang mga taong may mataas na expectations sayo? Madidisappoint mo na naman sila kung nagkataon. Wala kang mapaglagyan no? Kahit ilaklak mo man yung mga payo ng mga tao sayong wag makinig sa sasabihin ng iba, na gawin mo lang ang mga bagay na makakapagpasaya sayo, hindi pa rin maiiwasang iisipin mo yung sasabihin ng ibang tao. Sa ayaw at sa gusto mo, kokonsiderahin mo pa rin ang sasabihin ng iba. Nakakapagod no? Kahit yung paghinga mo parang nakakapagod na.

(Source: msshearty)

 
1 month ago —166 notes

Sorry but, what’s mine is freaking only mine, darling. I know I’ve been too selfish this days that I even don’t want to share his attention to any of his friends, but who cares? I want it to be all mine. Don’t mess with me okay? I’m afraid you’ll going to borrow some effing face just because I punch yours to death to the point that it leaves nothing but your skull. Oh sorry, I didn’t intend to scare you or terrify you but know where you stand in his life, okay? I believe there’s a fine line between you and me so yeah. Back off, or else… YEAH, OR ELSE, I’M GOING TO KICK YOUR ASS AND PUNCH YOUR OBNOXIOUS FACE! REAL HARD, I GUESS?

(Source: msshearty)

 
1 month ago —66 notes

I thought my future is you.
—Six Word Story #21

(Source: msshearty)

 
1 month ago —259 notes

No one’s too kind but if you are, stop taking everyone’s or someone’s shit all the freaking time, even if you love them. You don’t deserve that kind of treatment. The heck, do remember that you’re special too.

(Source: msshearty)


1 month ago —64 notes

Monsters living inside people’s head are what makes people, people.
—i dunno, just saying; mh.

1 month ago —74 notes





yes gah?

i am heart and i am tweenteen;
it is yours to choose which is my name
 
 life. thoughts. letters.
memories. stories.
hundred things
six word stories
watched movies list
dahil tanga ka
dear crush

contact me at
teesheerstories@yahoo.com

Personal - Top Blogs Philippines



msshearty © august 2, 2013